HAYDİ YOLA ÇIKALIM...

Çanakkale’den başladık yola, bugün güneye doğru iniyoruz. Unutmuşuz gibi geldi sanki Kuzey Egeyi. Yol üstünde nereleri pas geçip gitmişiz bir düşündük de. Hep bir güney sevdasıyla kuzeyin mistik tarihini, yeşilini, mavisini, bakir kalmış hikayesini es geçemedik bir sefer daha.

Şöyle bir Asos’a uzandık ilk. O tepeden inerken güzelliğinde büyülendik. Sahil kenarından ilerledikçe mis gibi bir körfez esintisi girdi içimize. Sivrice koyu, Kadırga Koyu ve Behramkale’ye tepeden bir bakış. Eski su yolları ve batık liman gözümüzün önünde duruyor. Athena Tapınağı’nda elimizde bir kadeh şarapla güneşin batışını izliyoruz. Tarihin içinde hala sıcakcık esen yıllar yerli yerinde bakir bir şekilde duruyor. Ne kadar da geç bir keşif oldu demeden geçemiyoruz burayı...

Asos’tan yola devam diyoruz. Zeus Sunağı yolda uğradığımız yerlerden sadece birisi. Gözalabildiğine körfezi izliyoruz. Altınoluk’a geldiğimizde zeytinler iyice belirginleşiyor. Deniz ve orman elele tutuşmaya başlıyor artık. Kaz Dağları... Hasanboğuldu’ya çıkalım diyoruz. Buz gibi kar suyuna kendimizi bırakıyoruz. Kalp atışlarımız hızlanıyor ve sanırım doğa vücudumuza verebileceği büyülü iksiri sunuyor bize. Zeytinli’ye iniyoruz sonra. Uzunca kumsalında denizin serin tadı ve güneş elimizden tutuyor. Termal tesisler gözümüze çarpıyor. Kışın kesinlikle uğramak lazım ilaç gibi görünüyorlar.

Fazla vakit yok. Kalsak her bir belde de haftalar geçirilebilir ama yola devam diyoruz. Zeytinlerin sayısı giderek artıyor. Zeytinlikler denizle öpüşmeye başlıyor Pelitköy, Karaağaç ve Gömeç’e el sallıyoruz pencereden. Sonra işte büyülü bir durak! Ayvalık... Anlatmaya kelimeler yetmez belki. Yaşamak, koklamak, incelemek gerek gibi. Saatlerce durup bir köşesinde kaybolmak mümkün. Şehrin içinde eski Ayvalık ara sokaklarda gülümsüyor. Cunda adasına uzanıyoruz. Denizin üstünden adaya açılan yol taşıyor bizi. Ufak bir köprüden Lale Ada’sından Cundaya adım atıyoruz. Cunda işte... Fazla söylenecek birşey yok... Mistik tarih, deniz, doğa aşık ediyor insanı. Kalbimiz bu kez hızlı çırpınışlarını içine pompalanan aşkla yaşıyor. Cunda’nın gizli koylarında ormanla denizin buluştuğu yerlerde denize dalıyoruz. Dünyanın en güzel dalış noktalarından birisiymiş buralar. Onu da şimdi öğreniyoruz. Sonra Sarımsaklı’ya gidin diyorlar bize sahili bir görün. Sarımsaklı yolunda meşhur Şeytan Sofrası tepeden anlatıyor bize Ayvalık’ı. Burda gözlerimiz ardına kadar açık güneşin batışını izliyoruz. Burda kaldık sanırım...

Bir güne sığdıramadık Ayvalık’ı. Mümkün olmadı. Sabah Sarımsaklı’nın kilometrelerce uzanan plajında seriliyoruz güneşin altında. Karşıda Midilli izliyor bizi. Sonra yola devam diyoruz. Hemen güneye inmek lazım çünkü... Gerçekten inmek mi lazım diye düşünüyoruz da... Sarımsaklı’dan sonra Altonova’ya uğruyoruz. Yemyeşil bir ova denizle buluşuyor burda da. Salihlerlatı tabelasından sapıyoruz İzmir sınırlarına girdikten sonra. Kumsal ve deniz beklentilerimizin çok üzerinde. Burda da bir deniz molası şart oluyor. Sonra Dikili’nin şehir merkezine uzanıyoruz. Şirin balıkçı kasabası sıcacık ağırlıyor bizi. Çandarlı bu körfezdeki son durağımız oluyor. Çandarlı’da da gizli bir tarih penceresi yüzümüzü okşuyor.

Çandarlı’dan sonra bir manevra yapıyoruz. Planları değişitirdik sanırım. Tekrar kuzeye dönüyoruz. Güney her zamanki yerinde duruyor nasılsa. Bir daha ki yaza artık...